Routkäpchn op Eefeler Platt II

Et wor enki­er ö kle Mäd­che. Dat kruch fan sen­ger Oma en föier­rout Kapp us Samt un möt em Böm­meltchen dran. Dodran such het su schön us, dat se jar ken aner Mötz me andu wollt, un sou kom et, dat het von do janz­er Nober­schaft nömme Routkäpchn jenan­nt juf. Enes Dachs sot de Mamm zu him: „Kumm me Kand, holl dä Kurf un breng e rüss bäi de Oma, se hat jer­ad ajeruf, se soht et jing hir net sou jut.” „Wat as dann in dem Kurf?”, frocht het Routkäpchn. „En Flasch Weng, en Dus Fesch un en Pud­ding-Streusel-Tacht. Un dats dou mer plos neust fann do Tacht iss, wenns dou honger­rich solls jinn, dann iss de deng Hun­nich­schmere, kom­brie?” Routkäpchn ver­sprauch, neust ze ässen un hop­pelt frou int Fröhjohr rüss, bis het no a viedel­er Stonn am Bösch wor. „Routkäpchn op Eefel­er Platt II“ weiterlesen